Oorringen bij de vissers

Oorringen bij de vissers

André Desmidt

Vroeger keek men niet op toen men een visser zag met een gouden oorring in het linkeroor.  Het was een eeuwenoude traditie die een einde nam met de Tweede Wereldoorlog.

Het was gebruikelijk dat een jonge visser een oorring kreeg en de bedoeling was om met de verkoop van dit goud de begrafenis te betalen.  Dit wanneer het schip zou vergaan. We kunnen spreken van een uitvaartverzekering avant la lettre.

Men kocht een oorring bij Despiegelaere in Heist en de prik of het gaatje maken verliep rudimentair.  Men nam een naald en aan de achterzijde van het oor hield men een kurk.  Eens het gaatje gemaakt plaatste men de oorring en die werd er nooit meer uitgehaald.

Op de tekening van de heer Leysen (1946) zien we een oorring in beide oren bij Constant Savels (Meele).

Sommige oorringen hadden ook een motief: een hart, een anker of een kruis verwijzend naar de christelijke deugden liefde geloof en hoop.

Het dragen van een oorring is een gewoonte bij alle vissers rond de Noordzee.

We vinden het terug in Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Nederland…

We deden navraag welke Heistse visser er nog een oorring draagt ?

Buttertje

We kwamen terecht bij William Devlieger (Buttertje) uit de Onderwijsstraat.

Hij vertelde ons een en ander en ook de tatoeëring onderaan de arm om een identificatie gemakkelijker te maken.

Na WOII werden er nog oorringen geplaatst maar meer als sieraad.  Later werden dat bij de jeugd piercings.

Het plaatsen van een oorring zou ook het gezichtsvermogen beschermen maar wij houden het bij de begrafenisvergoeding.

Bronnen

• interview met William Devlieger
• Teksten André Van Craeynest
• Tekening Leysen