Oscars Hul - Restaurant Ten Bos - Deel II

Oscars Hul - Restaurant Ten Bos - Deel II

Rita Peckelbeen

Na het artikel in Cnocke Is Hier 2022/59b voIgt een terugblik met Frank en Caroline Van Bockstaele-Vanneste. We zijn hen ontzettend dankbaar voor de gesprekken en het ter inzage geven van enkele unieke documenten en foto's.

Aan alles komt een einde, ook aan ons verhaal. Samen met onze ouders, hebben we gedurende 53 jaar trots onze klanten gediend. In goed gezelschap en in vriendschap nemen wij nu afscheid van onze zaak.
Wij zullen onze herinneringen koesteren en hopen dat iedereen die hier mooie momenten heeft beleefd,soms zelfs van generatie op generatie, zal zeggen:

Dat was Ten Bos.
Uittreksel uit de kaart van het afscheidsmenu

Ten Bos, naar een schilderij van Michel Delill

Canadees begin, maar een droom waarmaken in Ten Bos (1969-1984)

Arsene Pierre Constant Ghislain Van Bockstaele en zijn echtgenote Ivonne Laura Sintobin baatten de handel uit in kachels, kookfornuizen en -gerief Alles voor de keuken in de Academiestraat 23 te Brugge. Zoon Fernand (Brugge, 1923-Knokke-Heist, 2010) genoot zijn opleiding bij de Broeders Xaverianen (de Freres) en slaagde voor een opleiding als boekhouder/administrateur. Na zijn studies kwam hij als verkoper-boekhouder in dienst bij zijn ouders in de groothandel. Als jonge verkoper ging Fernand letterlijk de waren aan de man brengen bij demonstratie en beurzen.

Denise Leonie Maria Mabesoone (Brugge, 25/07/1932-Knokke-Heist, 1994) verloor haar vader Cyrillus Emilius Kornelius in 1942. Haar moeder Renilde Maria Coucke voedde alleen haar kinderen op in Pervijze. Zus Jeanne Mabesoone (1927-2020) trad in het klooster als Zuster Gerda. Gedurende de kostschooljaren van Denise was er nog geen televisie maar ze vulde haar avonden met studeren en volgde ook allerlei praktische cursussen. Dat kwam toen ten goede van de Vlaamse kermissen met wafelbak, creatieve verkoop stalletjes in de kostschool. Denise studeerde af als regentes snit en naad/huishoudkunde en gaf les in het katholiek onderwijs in Tielt. Na haar huwelijk te Brugge op 21 juni 1957 met Fernand Van Bockstaele mocht Denise haar job in deze onderwijs- instelling niet verder uitoefenen.

Broer Emile Mabesoone (1928-2007) was beenhouwer. Hij startte na WOII zijn beenhouwerij en een nieuw leven op in Montreal. Emile overtuigde het jonge koppel om hun gezinsleven in Canada uit te bouwen. Twee dagen na de huwelijksplechtigheid vertrokken ze met de boot uit Le Havre richting Halifax, Nova Scotia. Daar ging het verder met de trein tot Montreal. In 1958 werd Linda de eerstgeborene in het jonge gezin; broer Frank volgde 3 jaar later in in Rosemont, Montreal.

In Canada woonden ze eerst een tijdje in bij Emile tot ze hun eigen thuis vonden en inrichtten. Vader Fernand vond er makkelijk een job bij een invoerder van Belgische tapijten. Moeder Denise volgde ondertussen twee jaar lang een bijkomende opleiding om daar in het Franstalig secundair onderwijs haar carriere verder te zetten. Een bijkomende voorwaarde was het bekomen van de Canadese nationaliteit. Hiervoor o.m. Canadese geschiedenis studeren, was de boodschap. Denise slaagde in beide examens en bouwde er een onderwijscarriere uit en kon een functie als directrice ambieren. Linda en Frank liepen school in het Franstalig onderwijs.

Fernand koesterde toch enige heimwee naar zijn vaderland en elk jaar nam het jonge gezin een maand vakantie in Belgie. Zij verbleven hoofdzakelijk bij de grootouders in Brugge, maar bezoekjes aan familie en oude bekenden stonden altijd op het programma. Zo kwam het echtpaar in de zomer 1968 bij de familie August Bockaert-Laura Mortier, eigenaars van Ten Bos terecht. Laura baatte eertijds cafe Le Central op de markt in Brugge uit, waar Fernand klant was. Zij was klant bij grootvader Arsene Van Bockstaele in de winkel Alles voor de keuken. August en Laura vertelden Fernand en Denise dat zij zochten naar een nieuwe uitbater voor hun Knokse horecazaak. Ondernemende Fernand die droomde van een eigen zaak, haalde zijn echtgenote over. Eind december 1968 ankerden Fernand Van Bockstaele, Denise Mabesoone en hun kinderen Linda en Frank zich voorgoed in Ten Bos in de Blinckaertlaan.

Op 1 januari 1969 startten ze hun eigen zaak: Denise (regentes huishoudkunde) roerde in de pannen en zwaaide met de pollepel; Fernand sleutelde er aan zijn kunde als boekhouder, fiscalist, personeelschef, logistiek verantwoordelijke, planner,...... Fernand kreeg een korte opleiding van August Bockaert in het ontvangen van klanten, het bereiden van wafels en het zelf maken van ijscreme. Pannenkoeken kwamen pas vanaf de jaren '70 op de kaart. Naast de opvoeding van hun kinderen werd de uitbating van het tearoom/restaurant en de 7 appartementen op de hoogste duin van Knokke hun levenswerk.

Linda en Frank Van Bockstaele volgden vanaf het tweede trimester in het schooljaar 1968/1969 lessen in de Heilig Hartschool, respectievelijk in het 3^e en 4^e leerjaar. Ze moesten in sneltempo de hen vreemde Nederlandse spreek- en schrijftaal machtig worden. "Het begon met de boekjes uit de tweede kleuterklas. Eenvoudige alledaagse woorden en zinnen. Maar het ging ontzettend vlug. Je moest wel" zegt Frank over inburgering. Meester Verhasselt ontfermde zich tijdens pauzes, vakanties, vrije momenten ... over Frank terwijl directeur Broeder Joseph zijn vorderingen opvolgde.

Als kind was het nabijgelegen grote bos een ideaal speelterrein. Later verlegde tiener Frank in vrije momenten met zijn vrienden het speelterrein naar het zwembad aan de Zwinlaan. Ze bleven er zo lang mogelijk rondhangen. Het reddend personeel van de Swimming Pool "borstelde” de jongelingen indien nodig om 18.30u met de tuinslang naar buiten.

Groepsfoto van de Heilig Hartschool 6^de leerjaar 1970-71 o.l.v. Broeder Joseph.
Boven : Dominique Melsens, Luc Van Maele, Alex Tuyaerts, Frank Van Bockstaele, Werner Van Mierlo, Debackere, Johan Lewyllie, Patrick Cooman, Filip Govaert, Luc Appelmans, Hendrik Jacobs, Yves Sandele en Danny Van Deursen. Liggend vooraan: Battheu 
Geknield: Marc Debree, ??, Jan Willems, Eddy Dobbelaere, Luc De Beir, Bernard Van Damme, Norbert Desmet, Eddy Plovie, Olivier Daled en Filip Calliauw.
Frank herinnert zich nog namen maar weet niet of ze op deze foto staan o.m. Didier Verhulst, Filip Sandele en Wim Simoens.

Frederik Morre roert in de potten.

Meehelpen van kindsbeen af in de familiezaak waar het kon stond niet ter discussie. Frank en Linda werden vlug in de ouderlijke uitbating van Ten Bos opgenomen en leerden er de eerste knepen van het vak. Dit belette niet dat Frank later twee seizoenen jobstudent was in de zaal van Hotel Memlinc bij Andre en Christophe Deklerck. Hij verzorgde er eveneens het ontbijt op de kamer. Zus Linda kreeg nooit de horecamicrobe te pakken en ging een andere richting uit.

Na het lager onderwijs trok Frank naar de Groene Poorte in Brugge. In het eerste orientatiejaar maakte hij er kennis met de slagerij, bakkerij en horeca. Hij studeerde er succesvol af in de zomer van 1978. Hij startte nog een bijkomende korte opleiding maar sloot die vroegtijdig af. Hij kwam als jonge chef op 1 januari 1979 in dienst bij zijn ouders. Na 2 maanden opleiding in Turnhout vervulde hij zijn legerdienst in Soest (Duitsland) van maart tot oktober 1980. Hij was er kok in de troepenkeuken en leerde het gebruik van de veldkeuken kennen, eten uit gamellen, enz... Caroline Vanneste was verkoopster en leerde Frank na zijn legerperiode kennen.

Het gebouw, een stuk erfgoed op de hoogste duin in Knokke-Zoute?

Na de overname door Fernand en Denise Van Bockstaele-Mabesoone breidde het gebouw nooit uit. Het werd wel gerenoveerd en aangepast door hun opvolgers Frank en Caroline. Ook zij waren ideale huisbewaarders voor eigenaar Bockaert en signaleerden alle noodzakelijke onderhoudswerken aan het gebouw. Alles gebeurde altijd in de beste verstandhouding tussen eigenaar en uitbater. Misschien ook daarom dat sinds 2009 het Restaurant Ten Bos door het St. Lucasarchief werd aangeduid als bouwkundig erfgoed.

Naast het horecagedeelte op het gelijkvloers waren in het gebouw 7 appartementen voor vakantieverhuur op 2 verdiepingen. Overwegend dezelfde families kwamen jaarlijks langdurig gebruik maken van de appartementen. Zoals het eertijds gebruikelijk was verbleven Fernand en Denise met hun gezin tijdens de verhuurperiode in de kelderverdieping. In de winterperiode verhuisde het gezin terug naar een leegstaand appartement.

Ten Bos was geen Oosthoekse Siska toch stonden in de tuin 6 a 7 speeltoestellen. Daarnaast was het bos voor kinderen een avontuurlijk uitdagend speelterrein: kampen bouwen, verstoppertje spelen, gewoon rond lummelen, denappels rapen, duin op en af crossen, ... In de jaren '70 plaatsten Fernand en Denise een grote metalen schommelboot. Een vijftiental kinderen samen vaarden in hun fantasie in de boot over de wildste zeeen. 's Avonds werd de boot verlicht en waande een volwassen klant zich er soms weer kind. Uit het gastenafscheidsboek bleek dat de boot legendarisch werd. Klanten stelden in datzelfde afscheidsboek ook dat de kindvriendelijkheid, de kleurplaten voor de kleintjes en het speciale kindermenu door hen zeer op prijs was gesteld. De gerestaureerde boot ligt sinds de sluiting van Restaurant Ten Bos verankerd in een tuin van een klant in Mechelen.

Boot van Ten Bos

In de tweede helft van de jaren '80 zag Frank tot zijn spijt het bosgedeelte rond Ten Bos krimpen. "Eerst met de aanleg van de verkaveling rond het Valkenpad. Vlug gevolgd door de snelle evolutie rond de Roodborstjeslaan. Lawaai van bulldozers, af- en aanrijdende vrachtwagens, getril van grondwerken op de hoogste duin, zand tussen de wafels... De klanten en ook wij waren niet altijd heel gelukkig" vertelde Frank glimlachend.

Frank maakte in 2012 kennis met een jongeman die in opdracht van de Provincie West-Vlaanderen en Labo S foto's neemt aan Ten Bos. Labo S (R.U.G.) deed onderzoek naar landschappelijke veranderingen. Op basis van het werk van Jules Massart (1904), Charlier (1980) en Kempenaers (2004) maakte Michiel De Cleene een vierde reeks landschapsfoto's van exact dezelfde plaatsen op nagenoeg dezelfde lengte- en breedtegraad als in 1904. Op de website van Recollecting Landscapes laat de foto genomen vanaf de oprijlaan van Ten Bos de nog altijd bestaande open ruimte rechts beneden aan de Blinckaertlaan zien, het enige restant van een voormalig weids landschap.

Ouders en kinderen gaan samen verder (1984-1991)

In hun verlovingsperiode kwam Caroline in 1984 in dienst bij de familie Van Bockstaele. In de jaren '80 liep het seizoen er van Pasen tot eind September zonder wekelijkse sluitingsdag. Onder moeder Denises vleugels kreeg Caroline de horecastiel in al zijn facetten al doende onder de knie. Voor altijd zal het motto van Denise haar leiden: "met een big smile je luizige plicht doen". Twee dagen voor hun huwelijk op 16 maart 1984 kreeg het aanstaande koppel zijn vuurdoop in het restaurant. Op 13 maart vertrokken Fernand en Denise voor een kort verblijf in de Ardennen samen met Canadese nonkel Emile. Caroline en Frank kunnen het voor het eerst helemaal alleen uitzoeken. Eerste bestelling in het restaurant is een tonggerecht. Angstzweet brak Caroline uit want ze heeft nooit eerder tong gefileerd. Na een spoedcursus beloonde kok Frank haar met een 10/10.

Frank en Caroline samen met vader Fernand, moeder Denise, zus Linda en Jean-Paul Morre met hun zoontje Frederik op 16 maart 1984

Fernand en Denise Van Bockstaele- Mabesoone leidden Ten Bos van 1969 tot 1984. Vader Fernand, moeder Denise, zoon Frank en schoondochter Caroline zullen Ten Bos in een goede verstandhouding tot 1991 samen runnen. "Veel werken en nu en dan een goede grap ertussen, smeert al eens tactvol een plooi glad" meent Caroline. Geen sprake van een weekend sluiten. "Als ze eenmaal voor een gesloten deur staan, komen ze daarna niet meer terug" was de mening van een onvermoeibare Denise. Naast communiefeesten, rouwmaaltijden, familiebijeenkomsten... werden er ook lange tijd huwelijksfeesten verzorgd voor 120 a 130 personen. In de jaren '80 na de komst van feestzalen bij Hof ter Mude en Salons Patrick Rommel werden de huwelijksfeesten afgebouwd. Deze feesten waren ook moeilijk te combineren met het restaurantgebeuren in het weekend.

Totaal onverwacht kondigden Fernand en Denise op 31 december 1991 aan op rust te willen gaan. Spijtig genoeg kreeg Denise drie maanden later een kanker diagnose en zij overleed op 62-jarige leeftijd in augustus 1994. Voor de ganse familie een schokkende gebeurtenis om de gedreven, sterke hardwerkende vrouw in Ten Bos voorgoed te missen. Fernand overleefde zijn echtgenote nog 16 jaar en werd 86 jaar.

Een gevestigde waarde op eigen benen verder uitbouwen (1992-2021)

In 1996 werd Caroline zwanger en gynaecoloog Frank Mestdagh rekende de geboorte uit voor half januari 1997. Voor het eerst sloot Restaurant Ten Bos op oudejaar zijn deuren om een hoogzwangere Caroline te sparen. In de oudejaarsnacht zag dochter Julie het levenslicht. Ondanks het nachtelijk "dopen" van de nieuw geborene in Brasserie Andre bij Rudy Van Reybroeck was Frank om 9u op post in Ten Bos om zijn 7-koppige personeelsploeg en het clienteel op Nieuwjaar te verwelkomen en het heuglijke nieuws te vertellen.

Vanaf 1997 sloot Restaurant Ten Bos ook op woensdagavond en donderdag. Voor het eerst een sluitingsdag maar nooit in de maanden juli en augustus! Frank en Caroline gebruikten om de veertien dagen de vrije woensdagavond om elders in de Zwinstreek te gaan tafelen. Dochter Julie was ondertussen in de goede handen van een babysit. Bijpraten en samen rustig genieten was het hoofddoel van die vrije avond.

Nog later beslisten Frank en Caroline hun zaak in de weekdagen na 11 november tot de kerstperiode te sluiten. Vanaf vrijdagmiddag tot zondagavond bleef het restaurant wel altijd open. Op zaterdag en zondag werd de veranda hoofdzakelijk als tea-room gebruikt. Het restaurant (geopend van 12 tot 14u30 en van 18.30 tot 21u) groeide van 25 a 30 personen (met een maximum van 50) naar 120 a 130 personen. Bestaande ruimten werden herschikt en ingericht, altijd maximaal rekening houdend met alle nieuwe (bijkomende) reglementeringen. Caroline lacht als ze vertelt dat ze in (Corona) 2020 met een gordijnroede van 1,5m de afstand tussen tafels bepaalde. Klanten die tafels wilden verplaatsen hadden eerst haar toelating nodig. "Boetes na een onverwachte controle hadden we absoluut niet nodig" zegt ze. Tot op de sluitingsavond moest een geldig Covid Safe Ticket voorgelegd worden.

"Een goede paasvakantie is noodzakelijk voor een goed jaar" is de vaste overtuiging van Frank en Caroline. Het tijdstip van die vakantieperiode bleek in de voorbije jaren voor hen ontzettend belangrijk. Een week vakantie in maart en een week in april, Pasen aan het begin of het laatste weekend van de vakantie.... het maakte voor hun omzet een wereld van verschil. Bepaalde investeringen en aankopen werden uitgesteld tot net voor de Paasvakantie, zodat nadien alle rekeningen onmiddellijk konden vereffend worden.

In Restaurant Ten Bos zorgde Frank voor een seizoensgebonden menu. Zijn clienteel verkoos echter vooral a la carte te eten. Gekend waren de Chateaubriand met zelfgemaakte bearnaise en frieten,, paling in 't groen, visgerechten, Normandische pannenkoek, zelfbereide ijsroom ... Chef Frank zorgde ook voor suggesties naar gelang het seizoen: aspergebereidingen in het voorjaar, fazant en hazenruggen in het wildseizoen.

Wist je dat je: sinds haar opleiding door schoonmoeder Denise begon Caroline haar dagtaak elke vrijdag, vaak op woensdagen en in de zomer dagelijks met het pellen van verse Zeebrugse garnalen." Soms tot 5 kg per dag in de zomer" vertelde ze. De gastvrouw deed dit in de zaal van het restaurant zodat de klanten konden zien welk werk het kost om zo veel smaakvolle ultra verse garnalen op het bord te krijgen.

Mondelinge reclame door een trouw clienteel

Restaurant Ten Bos moest het niet hebben van passage, want het was een beetje afgelegen. In het boek Nostalgie aan zee wordt het mooi verwoord "Ten Bos moet het hebben van klanten die weten dat het restaurant daar gelegen is, die weten wat ze kunnen verwachten en daarvoor telkens graag terugkomen".

De familie Van Bockstaele beschikte over een uitgebreid en vast clienteel. "We hadden klanten die 20, 30 en zelfs 40 jaar kwamen. Ouders met hun kinderen en later hun klein- en achterkleinkinderen. Sommige families kwamen heel graag terug. Dat is hun manier om ons te bedanken" vertelde Caroline. De gemoedelijkheid die er in elk seizoen heerste in het sfeervolle Restaurant Ten Bos maakte het een vaste 'hotspot' en een gevestigde waarde voor Knokke-Heistenaren, toeristen en tweedeverblijvers. Enkel telefonische reservaties konden, maar in tegenstelling tot andere instellingen, kende Ten Bos hoogstens twee onverwachte annuleringen per jaar. De liefde voor het vak, een groot hart voor de klanten en discretie werden door de klanten geapprecieerd.

Vanaf 1976/1977 tot oktober 2021 was de derde vrijdag van de maand gereserveerd voor de bijeenkomsten van de Vlaamse serviceclub Marnixring De Blinckaert. Als dank voor de jarenlange aangename samenwerking organiseerde de serviceclub op 15 oktober 2021 een afscheidsmenu aan voor Frank en Caroline.

Overhandiging brochure in 2001 met Dirk Bonte en Danny Bossaert aan Frank Van Bockstaele.

De serviceclub stelde op vraag van de voedingssector een brochure Culinair Nederlands zowat het Groene boekje van de Vlaamse horecakeuken. Om het gebruik van Vlaamse en Nederlandstalige benamingen in de gastronomie te bevorderen, bekwamen alle restauranthouders in onze gemeente de nieuwe brochure gratis. Bij de voorstelling in februari 2001 prijkte chef Frank met een uitgave in de persberichten.

Caroline, gargon Claude Desnyder en Wim van der Hooft van de Bridge Club.

Vanaf 1994 vond ook Knokke Bridge Club 15 jaar lang op maandagavond zijn vaste stek in Ten Bos. Memorabele avonden. Het nakaarten liep meestal uit Afdelingen van de Orde van de Prince, Lions, Kiwanis, Rotary, Zilveren Passer....passeerden jaarlijks voor een etentje na een uitstap in de Zwinstreek. Frank duwde samen met begeleiders en buschauffeurs 37 rolwagens met minder mobiele bezoekers de helling van de
Blinckaertduin op. Unieke dankbare herinneringen aan zovele mooie momenten en tevreden klanten.

De beste publiciteit voor het huis bleek de jarenlange mondelinge reclame. "Lokale sport- en socio-culturele verenigingen konden jaarlijks op een bijdrage van ons rekenen. Zowel R.K.F.C, basket, als Volksontwikkeling, Davidsfonds... kwamen hier langs" mijmert Frank.Tijdens een gidsbeurt hield Jozef Bonte hier regelmatig halt voor een rustpauze. Restaurant Ten Bos had als gekende zaak met een vast clienteel geen grote eenmalige toeristische evenementen echt nodig. In 2019 vierde Ten Bos zijn 50-jarig jubileum.

Om de gekende Corona-redenen werd 2020-2021 een rustige tijd voor Frank en Caroline, een periode waarin beiden verplicht werden zich aan te passen aan rustiger leven buiten de horeca-activiteit. Vooral om te wennen aan een leven zonder hun klanten en personeel. Toeval bestaat niet, maar eind 2020 vernamen de uitbaters van Ten Bos dat hun huurcontract niet werd verlengd. Slikken, een traan, onbegrip, ... meer dan een bladzijde werd meteen afgesloten voor Caroline maar vooral voor Frank, die hier ook zijn jeugd doorbracht.

Teamspirit of een warm groepsgevoel voor het personeel

Frank runde al die jaren zijn keukenbrigade; Caroline haar zaalequipe. Het was hun vaste gewoonte om na de avondservice en de opkuis samen met het personeel (dat daarvoor nog tijd had) de dag rustig af te sluiten. Ze evalueerden allen samen de voorbije dag in Ten Bos tijdens een babbel met een korte drink. Noemen we dit nu teambuilding?

"De pittige opleiding bij mijn schoonouders hebben mijn job als meewerkende gastvrouw en personeelscoach zonder grote problemen doen verlopen" meent Caroline. Die opleiding en de overgedragen kennis waren
Caroline heilig. Personeelsleden die toch hun eigen wil doordreven en afweken van de geijkte manier van werken, kregen het moeilijk.

Teamspirit werd in Ten Bos hoog in het vaandel gehouden. Frank wou een goeie groep samenhouden en betaalde daar graag voor. Te royaal volgens zijn Sociaal Bureau. Het clienteel apprecieerde wel jaarlijks dezelfde bekende gezichten te zien. Het vast personeel kreeg een voltijds contract van Pasen tot eind september. Velen bleven lange jaren in dienst, omdat ze er - volgens een getuigenis in het afscheidsboek - een thuisgevoel kregen en het een plezier was om er te werken. Claude Desnyder kwam in 1988 in dienst en blijft er 28 jaar.Zijn zus Claudine kwam er op kerstdag 1988 bij en bleef 27 jaar. Ook anderen bleven er langere tijd o.m. Chris Deeetens gedurende 12 jaar, Ingrid Maene, Stefaan Waeghe 8 jaar, ...serveuse Carine Bulcke blijft er ook tot eind 2021. Afwasser Constant Laevers (een Mechelaar die in de Albertlaan woonde met zijn echtgenote Jacqueline Matsisi-Dhetse en hun zoon Eric, bleef 6 jaar afwasser in Ten Bos.

Groepsfoto personeel in augustus 2000
van links naar rechts: Claude Desnyder, Mario ?, Emmanuel Wildiers, Freddy Eurlings, Cedric Georges, Frank van Bockstaele, Manuel Pereira, Tanguy ?, Chris Deetens
Vooraan: Caroline Vanneste en dochter Julie, Violetta Wildenberg, Vera Vandierendonck, Claudine Desnyder

In de vakantieperiodes vulden jobstudenten het vast personeel (waaronder o.m. ook Stefaan Waeghe) aan. Jongeren zoals Tom Baervoets, Kwinten Bonte gedurende 7 jaar (volgens wat hij schreef in het afscheidsgastenboek), Kevin Desnyder, Tanguy, neef van Chris Deetens (gedurende 12 jaar), Cedric Georges, Maxim Salens.. . Sommigen plooien nog altijd hun servetten op de wijze die Caroline hen eigen maakte!

Een van hen vertelde Caroline onlangs dat zij hem leerde sparen. De jobstudent (met zelfkennis) kon dagelijks zijn loon halen. Hij voorkwam uitgaven aan vluchtige zaken door Caroline te vragen zijn dagloon in een enveloppe bij te houden. Deze les vergat hij nooit en blijft hij die nu als KMO'er indachtig. De jongeman keerde later als jonge papa en tevreden klant terug naar Ten Bos. In het gastenafscheidsboek liet hij niet na deze mooie getuigenis neer te schrijven.

Een ander jongeman leerde er discipline en een goed begrepen vrijheid kennen. Als tiener is hij trots op zijn lange losse haren. Caroline was wel duidelijk: klanten van Ten Bos zouden het beter apprecieren indien hij het minstens in een staartje samenhield. Als hij wou terugkomen als jobstudent, werd hij met de nodige argumenten vriendelijk doch duidelijk verzocht om zijn lange manen netjes te knippen en rekening te houden met bepaalde wensen. De volgende vakantieperiode bood de jongeman zich terug aan. Met geknipte haren.

Na de sluiting heeft al het personeel van Ten Bos een nieuwe werkgever gevonden. Een gewezen personeelslid bedankte als volgt: Beste chef en madame (en dan een smiley) ik ben zeer blij wat ik hier heb mogen leren. En welke kansen ik hier heb gekregen. Ook het begrip dat jullie hebben getoond voor mijn situatie. Ik ben geen gemakkelijk persoon maar heb hier toch mezelf leren beheersen. Nu ga ik beginnen aan een nieuw avontuur, maar zal nooit vergeten wat ik hier leerde en zal dit altijd meenemen waar ik ook ga. Ik wens jullie nog alle geluk toe en PROFITEER AUB van het leven. Het is te snel voorbij en jullie hebben al genoeg gemist....

Afscheidsweek

De band met het clienteel bleek heel hecht ook tijdens de afsluitende week in november 2021.  700 klanten passeerden op Corona veilige wijze op vrijdag, zaterdag en zondag voor een afscheidsmenu. Zij namen er afscheid van een monument. Een dame lanceerde via Facebook een oproep om Frank en Caroline speciaal te bedanken. Een heer bedankte met de volgende speech:

Ten Bos beste vrienden, Laat het Los

Al van in 1900 kwamen onze voorvaderen hier met ganser families Chez Oscar of Chalet au Petit Bois zoals het in de eerste dagen werd genoemd. Deze familiezaak overleefde twee wereldoorlogen drie Corona-golven en niet in het minst vijf generatiewissels en... en nog altijd geroemd.

Ten Bos beste vrienden, Laat het Los

De hoogste duin van Knokke ooit nog zicht op zee. De beste Chateaubriand, mosselen, vissuggesties en overheerlijke Tarte Tatin of Crepe de Normandie. De haardzaal, de grote zaal.. en dan nog deze veranda met terras.. de allerbeste van de drie;

Menig communiefeest, plechtig of niet, eten en drinken bij een trouw, een doop of een diepe rouw; 't chicste clienteel of de gewoonste van allemaal... menig service club genoot hier van't beste in een aparte zaal. Dubbel geparkeerde Porches... de BMW's in de weer... golfkarren, kinderbuggy's of rollators die niet boven geraken...Het is nooit meer...

Beste vrienden: iedereen kent Ten Bos en laat het niet los!

In onze kinderjaren en wij als ouders waren hier de koning te rijk. De kids liepen hier los in de speeltuin of't bos...minder gevaarlijk dan op den dijk...Wijnen werden gesmaakt...champagne vloeide vlot...overmoedige
ouders gingen mee uit de bol als een grote kliek... zatte vaders gekneld in de speelboot of met de skateboard van den oprit tot in de Ter Linden kliniek ...

Vandaag Beste vrienden... is de laatste dag... het is genieten met ons allen nu alles nog mag. Familie jaren '70 decor, de toiletten, de gargons, de witte servetten...'t is de allerlaatste keer. Mogelijk geen restaurant hotel project zoals aan 't Zegemeer... neen, iets anders met wellicht een cashmatige drijfveer. Helaas.nieuwbouw,verkaveling, project of villa voor een goedboerende ontwikkelaar... En nog te weten dat de opwarming van de Noordzee...het hoge Ten Bos nooit zou overwonnen hebben...nog niet voor de volgende 120 jaar. Is er nu echt geen enkele levende ziel - beste vrienden - met een genereus gebaar. Ten Bos moest blijven, de harmonie van Knokke met de Zee en onszelf komt in levensgevaar... Vriendschappen, kinderjaren en culinaire nostalgie. zelfs de zatlapperij. Wat zijn we er vandaag zo graag bij.

We heffen nu het glas op de familie Caroline en Frank; het ga jullie goed en onthoud voor altijd beste vrienden, lieve Stephanie en Wim Ten Bos...deze machtige herinnering... laten we NOOIT meer los! Gezondheid Sante. Dankjewel Stephanie

Het stemming interieur van Ten Bos.
Onder: de gezellige speeltuin.

Bibliografie

• Danny Lannoy, boek, Knokke en de Belle Epoque, 1993, p. 202, 203 en 218 Hadewych Ceulemans/Diane Hendrickx, boek, Nostalgie aan zee, authentieke restaurants aan de kust in vijftien verhalen en recepten, 2009 Jacques Maertens/Danny Goetgebeur, foto's, Knokke Vroeger en nu IV, Cnocke Is Hier 2014/51b p 34-40 Geert Weymeis, artikel, De Krant van West-Vlaanderen 23/02/2001, Moedertaal van fornuis tot menukaart Kranten, artikels, Het Nieuws van West-Vlaanderen van 15/09/2021 en Tam-Tam van 06/10/2021
• Gemeentelijk archief, Bevolkingsregister 1931-1947, boek 24 pg 3490 en boek 4 pg 571 - 1948-1960, boek 12 pg 1710 en 40 pg 5890 (ivm Bockaert-Mortier)
• Gemeentelijk archief, Bevolkingsregister 1961-1970, boek 58 pg 8644 (ivm Van Bockstaele-Mabesoone)
• Inventaris Onroerend Erfgoed - https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobiecten/58819 (geraadpleegd op 3/12/2022
• www.Recollectinglandscapes.be,

foto's , Massart, Charlier, Kempenaers.Michiel De Cleene