Bloemen op het strand: immaterieel erfgoed

Bloemen op het strand: immaterieel erfgoed

Kort na de Eerste Wereldoorlog kwamen de toeristen terug naar de Belgische kust en een strandbezoek behoorde tot de dagelijkse bezigheden.

Hoewel het strand één grote speeltuin is voor de kinderen zocht men toch naar activiteiten: forten maken in de branding, balspelen op het hard zand, vliegeren en in het mulle zand putten graven. De rand van die putten werd versierd met papieren bloemen… men richtte er een bloemenwinkeltje in.

In de strandwinkeltjes op de zeedijk verkocht men crèpe-papier, fijn ijzerdraad, fijne stokjes… en zo konden de moeders én grootmoeders bloemen maken voor de kinderen. Die werden te koop aangeboden maar men betaalde niet met geld maar met schelpjes.

Aanvankelijk gewone schelpjes, later “couteautjes” of zaagjes in de lokale taal.

Zo leerden de kinderen tellen en… handel drijven en winst boeken.

Men durfde ook al eens enkele woorden Frans te spreken. En af en toe sloot men vriendschap met de “vreemdelingen”.

Ook in Heist kreeg het strand met al die bloemenzaken een kleurrijk pallet.

En wat was nu de truuk om rijk te worden. Betalen met kleine handjes en ontvangen met grote handen. Immers men betaalde in “poignées” in handvol met schelpen. Dit onder het toeziend oog van de moeders die in de ligzetel aan het zonnen waren.

Soms trokken de kinderen er op uit om bloemen te verkopen. Ze leurden van winkeltje naar winkeltje en kwamen meestal terug met een zak vol schelpen waarmee ze dan op hun beurt bloemen konden kopen.

Dankzij de aanvraag van Kusterfgoed, krijgt deze traditie een plaats op de Inventaris Vlaanderen van het Immaterieel Cultureel Erfgoed.