90 jaar supportersclub De Zeemeermin (deel 1)

90 jaar supportersclub De Zeemeermin (deel 1)

André Desmidt/Ronny Engelrelst

Ongeveer 40 jaar geleden verscheen in ons tijdschrift een bijdrage van wijlen Pierre Vantorre over 50 jaar Zeemeermin. De vereniging vierde haar gouden bestaansjubileum.
Een tijd terug werd in het lokaal “Tussen Land en Zee” het negentigjarig bestaan gevierd. Een goede gelegenheid voor het bestuur van Heyst leeft (vertegenwoordigd door Ronny Engelrelst en André Desmidt) om eens te gaan praten met voorzitter Robert Ackx en secretaris Freddy Vanhalewyn.

Het begon allemaal in 1929. Een aantal Heistenaars die de visserij én het voetbal in hun hart droegen staken de koppen bijeen in café Belgisch Hof bij Maurice Vanhalewyn.
De betrokkenheid van de visserij met het voetbal stond op een laag pitje en daar wilde men iets aan doen. De hoofddoelstelling van deze supportersclub (eerder werden de Strandleeuwen opgericht) was om de vissersbevolking en de burgers van Heist de voetbalsport beter te leren kennen en vooral de voetbalsportactiviteiten aan te wakkeren.

Bij de stichters waren er 8 vissers, 3 metsers, 2 plakkers, 1 haarkapper, 1 bloemist, 1 cafébaas en 2 hoteliers. Zij legden de grondslagen vast… zonder statuten maar met een handdruk, een erewoord. Deze vorm van democratie is nog steeds gangbaar binnen het bestuur. Een woord is een woord en de meerderheid beslist !

Foto van de stichting 27 mei 1929. Bij de stichting bestond het eerste bestuur uit: Van Torre Joseph voorzitter, De Clerck Maurice, Van Torre Camiel, Vlietinck Victor en Dhaese Franiscus ondervoorzitters, De Muynck Edmond schrijver, De Groote Maurice hulpschrijver, Vlietinck Felix, Savels Leopold, Van Torre Cesar en Van Dierendonck Jean, comissarissen (later toegevoeg Van Hecke Jozef en Robert Geselle. Vandierendonck Hélène schatbewaarder. Malfeyt Louis, De Vos Victor en De Voogt Cesar leidsmannen. (namen geschreven zoals in hun verslagboek)

Het kind moest natuurlijk ook nog een naam krijgen. Het moest een wezen zijn vol schoonheid, charme en lieftalligheid en zachtheid, maar met een ijzeren greep in de staart. En bovendien moest het iets met de zee te maken hebben. Het werd trefvol: De Zeemeermin.

Koken kost geld en de organisatie moest natuurlijk ook financiële middelen hebben. Er werden steunkaarten gedrukt en verkocht aan 10 frank ’t stuk. De toenmalige voorzitter en ondervoorzitters zorgen voor een startkapitaal door elk 50 frank te geven. Er kon dus gestart worden met 250 frank.

Het dynamisch bestuur verbond zich er toe aan te kloppen bij de bakker, de beenhouwer, de melkboer, kleermaker en coiffeur. De actie sloeg aan en in de kortste keren had de nieuwe supportersclub 250 leden.

En toen kwam er een actie om een vlag aan te kopen. Kostprijs 6.500 frank ! Besteld onder impuls van Jozef Vantorre (Fieste). Het ontwerp werd gemaakt op basis van een schilderijtje in het huis van Marie van Ludders.

De zeemeermin kreeg een voetbal in haar hand en op de achtergrond verschenen enkele vissersvaartuigen.
De vlag werd gewijd in de kerk en plechtig overhandigd aan de Burgemeester. Een onvergetelijke dag. Later werd er in Luik een wedstrijd georganiseerd voor de mooiste vlag. 2000 deelnemers maar De Zeemeermin kwam naar Heist terug met de eerste prijs !

Later herhaalde zich dat in Oostende in aanwezigheid van Koningin Astrid.

De vereniging had ook een spaarkas met de bedoeling jaarlijks een reisje te organiseren (eerste reis was naar Antwerpen).
Het geld van de spaarkas werd regelmatig op een bankrekening geplaatst maar tot overmaat van ramp ging die bank failliet.
Alle spaarders hebben evenwel later hun geld terug gekregen.

Om het jaarlijks mosselsouper te kunnen betalen werd er een boetemeester aangesteld. Iemand die vloekte betaalde 25 centiemen. Iedereen moest met de titel aangesproken worden. Iemand bij naam noemen was opnieuw goed voor een boete.

Eens zei de boetemeester: Verdomme, we hebben nog geen geld genoeg voor ons mosselsouper. Die “verdomme” was er teveel aan… hij kreeg een boete en reageerde: “En nu hebben we juist genoeg voor ons mosselsouper”.

De Zeemeermin maakte er een erezaak van folkloristische, sociale of vaderlandslievende aangelegenheden te steunen. Huldebloemen voor de vissers, voor de oud-strijders.
Maar het hoofddoel bleef en blijft de sport te steunen, in het bijzonder de gekwetste spelers.

Geen carnaval in Heist zonder het bal van de Zeemeermin. Een grote tombola, de voetbalmatch vissers tegen de plakkers (ooit opgenomen door de televisie). Commentaar werd gegeven door de burgemeester met vermelding van de lapnamen: Piekkerulle geeft de bal door aan Rabbedoe dan naar Fieste enz…

In de goal stond een oudere visser met een grote “schorte”. Zo ving hij de ballen op. De vele supporters genoten van de volkshumor.

Na de wedstrijd schonken erevoorzitter Pauwels en burgemeester de Gheldere de beker en reikten de medailles uit. De met bier gevulde beker werd tot op de bodem geledigd door winnaars en verliezers.

De gekwetste spelers werden deskundig verzorgd door massage-meesters Pay en Gusten. Beste medicijn was cognac.(niet te verwonderen dat er zoveel gekwetsten waren…)
De Zeemeermin zorgde er ook voor dat de vissers op zee via radio Oostende op de hoogte werden gehouden van de sportuitslagen. Uiteraard waren daar kosten aan verbonden die door de vereniging betaald werden.

Met Kerstmis was er de jaarlijkse grote tombola met als prijzen een groot geslacht varken, kippen, konijnen, kalkoenen...
Ooit zei de voorzitter kort na de oorlog: ’t is niet altijd suiker en zeem geweest.
Herinneren wij ons Minister Gutt die al het geld uit onze spaarkas aansloeg.

Maar dank zij de inzet van de bestuursleden vaart het Zeemeermin-schip steeds rechtdoor, fier en zeewaardig, door dik en dun, bij alle weder: bled, passaat of storm !
In die tijd telde de vereniging 1200 leden.

Herinneren we ons het bezoek aan de Koning met een mandje sprot. De voorzitter sprak wijze woorden: Smakelijk Sire, het zijn er zonder kwik en U wordt er niet van dik.

Foto aan de feesttafel in de jaren vijftig. Als derde links herkennen we Jacques Vanhalewyn vader van de huidige secretaris Freddy.

1979: viering 50 jaar:Van links naar rechts: André Pauwels (erevoorzitter), Oscar Creyf (ondervoorzitter), Pierre Ackx (ondervoorzitter en vader van voorzitter Robert Ackx), Camiel Van Torre (ondervoorzitter - stichter), René Geselle (Carette), Maurice De Groote (voorzitter -  stichter), Georges Neirynck (schatbewaarder), François Daese (ondervoorzitter – stichter), Medard Janssens, René Gheselle (Kapitein), Gilbert De Groote, Alfred Creyf en Victor