Gouden bonte Patrick in de HORECA

Gouden Bonte Patrick in de HORECA

André Desmidt

Patrick Bonte is een JAGGER (Jong Actief Gepensioneerde). Heistenaar in hart en nieren en een man van de fusie (getrouwd met de Knokse Thérèse Dewasmes).
Patrick Bonte groeide op in Heist in het warme nest van vader Jozef Bonte en moeder Marie-Louise Vantorre.
Vader was visser en later leurde hij met vis in het binnenland en was een gekend figuur op de markten.

Vader en moeder genietend van een zeetochtje

Zoals velen volgde Patrick de kleuterschool bij de zuster Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangenis en als jongen schakelde hij dan over naar de frères (de broeders Xaverianen waar hij het lager middelbaar volgde). Er was nog geen sprake van gemengd onderwijs.

Het hoger middelbaar onderwijs volgde hij in het Koninklijk Atheneum in Knokke (KAK). Als Heistenaar tussen al die Knokkenaars dat was niet gemakkelijk. “Op een morgen zei ik dan ook thuis dat ik niet meer naar school wilde… ik had een vast contract als ober !”

Alhoewel… ook Patrick droomde er van om in zee te gaan maar moeder vond dat veel te gevaarlijk. En zo belandde hij eerder toevallig in de Horeca…

In de sportzaal De Speelman zaten ze in de puree… tekort aan personeel. Als jong gastje, amper veertien jaar oud, bediende hij de klanten in de feestzaal met plateaus vol pinten. Later heeft hij geleerd dat het beter is om wat minder op het schenkbord te plaatsen en iets meer heen en weer te lopen…

Blijkbaar waren ze tevreden over zijn eerste werkdag want de vraag kwam of hij dit nog wilde doen.
Wat mij betreft, zegt Patrick, was het voor herhaling vatbaar en op amper 17-jarige leeftijd kreeg ik mijn eerste vast contract.

Start van een voltijdse carrière in de Horeca.

Patrick in uniform bij de NAVY (Heldenplein 1974)

Patrick (die nu 63 jaar oud is) maakte nog de periode van de verplichte legerdienst mee. Hij “lag” in Werl (Duitsland) periode 1975-1976.

Hij startte zijn loopbaan als kelner in de Stormmeeuw Knokke in 1973. Dat was de café waar de sportbeoefenaars en supporters de emoties kwamen doorspoelen. Hij werkte er 10 jaar.
Aangezien er tijdens de zomer weinig indoor-activiteiten waren werkte Patrick tijdens het seizoen in Brasserie Pauwels in Duinbergen (vroeger hotel Pauwels). Patron was mijnheer Pauwels. Eerder werkte hij ook in Het Centrum in Blankenberge tijdens de zomer.

Achtereenvolgens werkte Patrick in de Ensor (nu Bel Air) Zeedijk-Duinbergen. Hij schoof wat op richting Heist en belandde in de Cap Horn (restaurant).

Patrick met zijn teamgenoten Mich en Anja in “royaal” gezelschap !!!

Tenslotte belandde hij 16 jaar terug in Heist in de Royal (hoek Heldenplein en Zeedijk-Heist) waar hij zonder stappenteller maar steeds met de glimlach en een kwinkslag de mensen bediende zowel binnen als op het dijkterras. Patrick stelde zich steeds flexibel op want de klant is koning. Stressbestendig en altijd beleefd en kalm blijven en vooral vriendelijk. Zelfvertrouwen uitstralen en de soms veeleisende klanten goed inschatten.

Dit is niet altijd evident, je moet er als het ware voor in de wieg gelegd worden.
Patrick kent er de vaste klanten en weet zonder bestelling wat ze zullen drinken.

Het obligate kannetje warm water komt er aan zonder vragen. Vakkennis en mensenkennis gaan hier hand in hand. Velen spreken dan ook af in de Royal, bij Patrick…
En er verschijnt een big smile op het gezicht van Patrick.

Alhoewel, het is niet allemaal koek en ei. De klanten zijn ongeduldiger, veeleisender. En alles wat er eventueel kan mislopen wordt afgereageerd op de kelner, de garçon.

Evolutie

We hebben de tijd gekend dat het seizoen begon met Pasen en eindigde op het einde van de maand september. In het toeristisch gedeelte werd de zaak gesloten en beschermd tegen de winterstormen. Ramen werden beschermd door grote planken. De badstad werd een dode bedoening. Maar in die tijd waren er veel caféetjes die druk bezocht werden. Dat was een beetje compensatie. De kelners werkten in het weekend en stempelden tijdens de week. Een ideale overbrugging en af en toe nog een onverwachte opdracht.

Er was ook een groot onderscheid tussen cafés en restaurants. In de cafés kwam men om iets te drinken en voor de gezelligheid. In het restaurant kwam men om lekker en verzorgd te eten. Nu kan men in bijna alle cafés iets eten: spaghetti, croque-monsieur, bitterballen, kaasschotels, soep van de dag… en vroeger alleen droge worsten en een gekookt ei. En voor de kaarters een “latte chocolat”.

In het seizoen keek men niet op een uur. Aanvangsuur was dikwijls 9 uur ’s morgens. De kelners moesten de stoelen van de tafels halen en terugplaatsen. De tafels dekken en zorgen voor de mise en plaçe. En dan wachten op de eerste klanten… en ook wachten tot de laatste klanten de zaak verlieten om dan weer de tafels te reinigen en de stoelen er op te plaatsen zodat er kon gekuist worden.

Kwam er op het sluitingsuur nog een groepje binnen dan werden die bediend. Nu zegt men: ’t is gesloten !

Patrick in het gezelschap van twee collega’s. Naast hem Jean-Pierre Delentdekker (Pauwels Duinbergen 1983)

Van witte kassa’s was er nog geen sprake. Het personeel werd wel ingeschreven maar met de uren was men zéééér ruimdenkend.

Ook de manier om met een kelner om te gaan is gewijzigd. Vroeger knipte men eens met de vingers of riep men: garçon. Nu heeft men (meestal) meer respect en spreekt men de kelner aan met mijnheer of mevrouw.

Zelfs de vakantiegangers kunnen niet meer wachten. In Heist zegt men “oastje, zere, wèr je”. Het eten is pas besteld of men zou al willen dat het opgediend wordt !
En dan volgen er opmerkingen die men moet kunnen opvangen… met de glimlach.

Zelfs al is de klant arrogant, beleefd blijven is de boodschap.

En elk schouderklopje doet deugd en als er wat drinkgeld bij is des te meer. Een positief complimentje is als het zonnetje na een regenvlaag.

Een job als gezinsbedreiging

Werken op het ogenblik dat een ander plezier maakt en vrij is. Nog een stapje in de wereld zetten na het werk. De vele uren werken waarbij men steeds weet wanneer men start maar nooit weet wanneer men gedaan heeft. De valkuilen van de horeca. Er wordt wel eens gezegd dat een job in de horeca de weg bij uitstek is naar een echtscheiding… maar hier wordt het tegendeel bewezen.

Patrick is reeds veertig jaar gelukkig getrouwd met zijn vrouwtje Thérèse Dewasmes. Ze leerden elkaar kennen in brasserie Pauwels in Duinbergen. Daar werkten ze vijftien jaar samen. Een proefperiode die kan tellen. Ze hebben één dochter Peggy die in Heist kapster is van beroep.

Een intiem team. Thérèse en Patrick.

Vrijetijdsbesteding

Geloof het of niet maar jaren lang was Patrick spelend lid bij de Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia Heist. Hij was de man van de percussie, het slagwerk. En dit vanaf zijn tiende jaar.

Maar met onregelmatige arbeidsuren is het niet vanzelfsprekend om volwaardig lid te zijn van een harmonie. Repetities, optredens en topkwaliteit. Een optimale inzet was beroepshalve onmogelijk.

Dan maar biljarten in café De Anker (drieband). Contact met vrienden, de gezelligheid.

Dit vindt Patrick ook terug bij Heist Carnaval. Samen met zijn broer Marc is hij reeds 35 jaar karrenbouwer en elk jaar opnieuw tekenen ze present met een originele groep. Ze maken het nooit te bont maar vallen wel geregeld in de prijzen. De waardering van deelnemers, toeschouwers en de jury zijn een stimulans om verder te doen.
En zo blijft ook het contact met de jeugd. Maar al bij al is het ook een hele verantwoordelijkheid.

Pensioen

En nu komt er een periode van genieten. Genieten van het thuis zijn, genieten van het gezellig samen-zijn, genieten van de beperkte werkmomenten, genieten van carnaval.
Het leven gaat voort en hopelijk laat de gezondheid het niet afweten.

Vijftig jaar in de horeca is volgens de CEO van Horeca Vlaanderen de heer Mathias De Caluwe een unicum. Want in de horeca is er een groot personeelsverloop en velen houden het amper vijf jaar uit. Proficiat Patrick, ge zijt een pièce unique !

----------------------------------------

In memoriam Joseph De Groote, onze ere-voorzitter en stichter

Wat te verwachten was is gebeurd: onze ere-voorzitter Joseph De Groote heeft ons verlaten.

De voorbije jaren hebben wij herhaaldelijk redactionele aandacht besteed aan hem en zijn familie.

In 1974 stichtte hij onze vereniging Heyst Leeft met de bedoeling (na de fusie) het Heistse volkseigen te bewaren. Telkens we hem zegden dat een nieuw record leden verbroken was (recent méér dan 600 leden) verscheen een glimlach op zijn gezicht. Goed bezig !!!

Joseph was actief en had bestuursfuncties bij De Bond, KFC Heist, UNIZO (voorheen NCMV) en natuurlijk bij Heyst Leeft. Bij het Gemeeentebestuur was hij gemeenteraadslid en schepen.
We bieden de familie onze deelneming aan en via “zijn” vereniging Heyst Leeft blijven wij hem in ere houden !

----------------------------------------

Ook Mientje Vermeille is heengegaan. Een bezige bij die Heist doorkruiste steeds klaar voor een helpende hand of een babbeltje. Zij was de moeder van ons bestuurslid Vinz Vermeille en Marianne en Johannes. Weduwe van onze betreurde Staf Vermeille, dir. Visserijschool.